سریال «کوری» با اتکا به یک پرونده قضایی واقعی، از مرزهای درامهای معمول عبور میکند. محور اصلی داستان، برخورد با یک واقعیت تلخ است: مرگ دستهجمعی پزشکان در یک مهمانی، که پیامد مستقیم مصرف مشروبات الکلی تقلبی بود.
آنچه این اثر را از سایر آثار همسبک متمایز میکند، پرهیز از کلیشههای رایج مانند روابط عاطفی یا کشمکشهای خانوادگی است؛ در عوض، سازندگان با جسارت به سراغ یک جراحت عمیق اجتماعی رفتهاند. با وجود ریسک بالای این موضوع (که میتواند به شعارزدگی یا افسردگی مفرط منجر شود)، قسمت نخست سریال با تعادلی هوشمندانه، مخاطب را به جای قضاوت کردن، به فکر فرو میبرد و فضای پرسشگری را حفظ میکند.
«یکی از نقاط قوت و در عین حال جسورانهی این اثر، تمرکز زودهنگام بر لایههای قضایی داستان است.
برخلاف بسیاری از درامهای داخلی که روند رسیدن به هستهی اصلی روایت را بیش از حد طولانی میکنند، این سریال از همان ابتدا با یک خط داستانی حقوقی مشخص، مسیر خود را روشن میکند. این انتخابِ روایی، اگرچه پرریسک است، اما پتانسیل آن را دارد که سریال را از یک روایت سادهی موقعیتمحور، به یک درام شخصیتمحورِ عمیق با ریشههای اجتماعی و حقوقی تبدیل کند؛ یعنی همان ژانری که در فضای پلتفرمهای داخلی، هنوز به بلوغ و جایگاه شایستهی خود نرسیده است.»
