تیم نوجوانان ایران بسیار بی‌برنامه و هیجانی بازی می‌کرد. درست است که شرایط سنی ایجاب می‌کند بازیکنان هیجان‌زده باشند‌ اما وقتی بازی‌های این تیم را با تیم‌های نوجوانان اروپا مقایسه می‌کنم، می‌بینم آنجا بازیکنان دقیقا در خدمت ایده‌های مربی هستند و سبک فوتبال آن کشور را در زمین پیاده می‌کنند.

 

تیم نوجوانان فرانسه دقیقا از الگوی تیم بزرگسالانش پیروی می‌کرد؛ همان نقش‌ها، فرم، استراتژی و تاکتیک‌ها. گردش توپ آنها، نمایشی از تفکر مربی بود. متأسفانه در تیم ما چنین چیزی دیده نمی‌شد. تیم نوجوانان ما در کار گروهی بسیار شتاب‌زده و سردرگم بود. واقعا متأسف و غصه‌دار شدم، چون این تیم در شأن فوتبال ایران نبود. کسانی که مسئولیت دارند باید در این باره پاسخگو باشند. فارغ از نتیجه، از نظر فرم بازی، در سطح تیم‌های رده سوم آسیا ظاهر شدیم.