زندگی کردن نقش، فاصله با تماشاگر را از میان می‌برد

در گفت‌وگو با داوود فتحعلی‌بیگی، بازیگر و کارگردان باسابقه، بخش مهمی از بحث به نسبت میان واقع‌زیستی بازی و تماشاگر اختصاص یافت؛ به‌گفته او، برخی بازیگران نقش را زندگی می‌کنند و در موقعیت شخصیت حل می‌شوند، نتیجه‌اش رفتاری طبیعی و روان و باوری بی‌واسطه برای مخاطب است. در مقابل، تکیه صرف بر تکنیک، ناخواسته فاصله‌ای میان بازیگر و نقش ایجاد می‌کند؛ فاصله‌ای که تماشاگر فورا حس می‌کند. تفاوت بنیادین این دو رویکرد را کلید باورپذیری می‌داند.