هرچند این روزها در آتش‌بس به سر می‌بریم و صدای انفجار خاموش شده، اما اضطراب جنگ هنوز از خانه‌ها بیرون نرفته است. درست در همین روزهاست که «امیدهای فردای ایران» تلاش می‌کند کتاب را دوباره به زندگی بچه‌ها برگرداند. نه فقط برای درس خواندن، بلکه برای پناه بردن، آرام شدن و پیدا کردن روزنه‌ای از امید میان این همه فشار روانی.
برگزارکنندگان این پویش معتقدند کتاب به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین ابزارهای این پویش می‌تواند ذهن کودک را برای ساعتی از اخبار و تنش‌ها دور کند و او را به جهان قصه، تخیل و امنیت ببرد. شکوفه کشوری، فعال اجتماعی و از همراهان این پویش معتقد است که تفاوت کتاب با بسیاری از سرگرمی‌های دیگر در این است که کودک را از یک دریافت‌کننده منفعل به یک مشارکت‌کننده فعال تبدیل می‌کند. برخلاف فیلم که تصویر را آماده و کامل در اختیار مخاطب می‌گذارد، کتاب ذهن کودک را وادار به ساختن و تصویرسازی می‌کند. فرآیندی که به او امکان می‌دهد از دل ترس و اضطراب، جهانی امن‌تر برای خود بسازد و همین، نخستین گام برای شکل‌گیری امید است. محمدرضا مشایخی، فعال حوزه کودکان کاراما، نگاه متفاوتی دارد. اومی گوید؛ برای کودکی که درگیر بقا و نان شب است، کتاب خواندن یک کالای لوکس به حساب می آید. او تاکید می کند که تا وقتی حداقل امنیت روانی و ثبات در زندگی یک کودک خیابانی فراهم نشود، نباید انتظار داشته باشیم او به سمت داستان و قصه برود. او معتقد است فقط بیست درصد از این کودکان ممکن است در شرایط فعلی جذب کتاب شوند، مگر اینکه اول زیرساخت های زندگی شان درست شود.