ویدیوهای قدیمی دهه هفتاد و هشتاد این روزها در فضای مجازی حسابی غوغا میکند و سیل عظیمی از حسرت راه می اندازد. انگار همه ما دنبال راهی برای فرار از فشارهای امروز هستیم. دکتر قرایی مقدم؛ جامعه شناس معتقد است وقتی افق آینده برای جامعه مبهم میشود، ذهن به طور طبیعی عقب گرد می کند تا در گذشته ای که برایش پیش بینی پذیرتر بوده آرامش پیدا کند. از دید او فشارهای معیشتی و اخبار نگران کننده جهانی باعث شده تا آینده دیگر آن امنیت و وضوح سابق را نداشته باشد و جای خود را به تصویری خیالی و زیبا از دیروز بدهد.
در کنار این بحث اجتماعی، دکتر قاسم زاده نیز از نگاه روانشناسی می گوید که این پناه بردن به خاطرات، نوعی واکنش دفاعی برای کاهش دردهای لحظه حال است. اما او هشدار می دهد که اگر این وضعیت دائمی شود، فرد دچار توقف رشد روانی میشود و دیگر نمیتواند از زندگی در زمان حال لذت ببرد. در واقع ما به گذشته برنمی گردیم چون آن روزها حتما «عالی» بودند، بلکه برمی گردیم چون امروز کمتر چیزی پیدا می کنیم که به آن با اطمینان تکیه کنیم. 
نوستالژی حالا دیگر فقط یک خاطره ساده نیست، بلکه پناهگاهی ذهنی برای فرار از واقعیتی است که تحملش هر روز سخت تر میشود. وقتی حال توان رقابت با گذشته را ندارد، ذهن در بن بست دیروز گرفتار میماند.