هفت صبح| تیم ملی فوتبال ایران برای سومین بار با تساوی زمین را ترک کرد. تساوی یک- یک مقابل مصر، صعود ایران به مرحله بعد را به اما و اگر کشاند اما امید صعود را نیز همچنان زنده نگه داشته است. تیم ملی فوتبال کشورمان برای حضور در مرحله حذفی جام جهانی ۲۰۲۶ باید منتظر نتایج سه مسابقه در گروههای J، K و L بماند.
دیدار ایران و مصر، مسابقه «اگرها» بود.
بعد از سوت پایان، کافی است نود دقیقه بازی را یک بار دیگر مرور کنیم. اگر پنالتی مهدی طارمی گل میشد، اگر گل شجاع خلیلزاده در ثانیههای پایانی مردود اعلام نمیشد، اگر علیرضا بیرانوند آن اشتباه را روی گل مصر مرتکب نمیشد، حالا تیم ملی با خیالی آسوده در مرحله حذفی حضور داشت. حتی میتوانیم یک اگر از بازی بلژیک را هم اضافه کنیم؛ اگر گل طارمی برابر بلژیک آفساید نبود. در نظر داشته باشیم که فوتبال با «اگر» پیش نمیرود. بازی را اتفاقهایی تعیین میکنند که رخ دادهاند و بعد از آن دیگر جای اگر و اما نیست.
البته همه این اتفاقها بخشی از ذات فوتبال است. در بازیهای بزرگ، حتی بهترین بازیکنان جهان هم پنالتی از دست میدهند، موقعیتهای مسلم را هدر میدهند، اشتباه میکنند و گل میخورند. لیونل مسی نیز در همین جام، پنالتی خود را مقابل اتریش از دست داد. تیم ملی ایران هم کم بدشانس نبود. چند بار توپ به تیر دروازه خورد، چند فرصت طلایی از دست رفت و برخی صحنهها هم مطابق انتظار پیش نرفت. حتی میتوان به تندی به عملکرد داوران ویدیویی اعتراض کرد.
چون برخی از بازیکنان و کارشناسان فوتبال جهان نیز نسبت به تشخیص آفساید در گل دقایق آخر شجاع خلیلزاده به تندی واکنش نشان دادهاند. مو را از ماست بیرون کشیدن در این صحنه به نظر عجیب میآید.به اینها باید شرایط دشواری را هم اضافه کرد که تیم ملی کشورمان در تمام طول مسابقات با آن روبهرو بود. نحوه میزبانی آمریکاییها یک فاجعه تمام و کمال بود.
محدودیتهای متعدد، سفرهای طولانی و فرسایشی و امکاناتی که در اختیار ایران قرار گرفت، قابل مقایسه با هیچ کدام از تیمهای حاضر در جام نبود. ملیپوشان پس از پایان هر سه مسابقه، بلافاصله راهی فرودگاه شدند تا به محل اقامت خود در تیخوانا بازگردند. برنامهای طاقتفرسا که بدون تردید بر توان جسمی و کیفیت فنی تیم تاثیر گذاشت.
با این همه وقتی همه این عوامل را کنار هم میگذاریم، یک مسئله همچنان قابلیت طرح دارد. آیا تیم ملی در دو بازی سرنوشتساز مقابل بلژیک و مصر با تمام توان برای پیروزی بازی کرد؟
ایران برای صعود مستقیم به پیروزی نیاز داشت، اما در دقایقی که باید بازی سرعت میگرفت، همچنان ریتم مسابقه کند بود. حتی زمانی که مصر پس از پایان تعویضهایش با مصدومیت یکی از بازیکنان، دقایقی را ۱۰نفره دنبال میکرد، خبری از افزایش فشار روی دروازه حریف نبود. علیرضا بیرانوند بارها توپ را بیش از حد نگه داشت، در حالی که مدافعان کناری آماده دریافت توپ بودند و میشد بازی را سریعتر به جریان انداخت.
همین اتفاق مقابل بلژیک نیز تکرار شد. اخراج ناتان انگوی در دقیقه ۶۶ فرصت طلایی دیگری برای ایران بود تا با یک یار بیشتر حمله کند، اما تیم ملی باز هم با احتیاط بازی کرد. بازی را که مشاهده میکردیم به نظر میرسید مهمترین هدف سرمربی تیم ملی فوتبال ایران شکست نخوردن است.انتظار هواداران از امیر قلعهنویی، تعویضهای جسورانهتر و تغییر چهره بازی بود. اتفاقاً هر زمان ایران در دقایق پایانی با نفرات بیشتری حمله کرد، خطرناک ظاهر شد. در ده دقیقه پایانی، یک گل بهثمر رساند، یک توپ به تیر دروازه زد و چند موقعیت جدی خلق کرد. خب همه این موقعیتها نشان میدهد که ظرفیت هجومی تیم وجود داشت، اما دیر به کار گرفته شد.
قلعهنویی در نیمه دوم صالح حردانی را به جای محمدحسین کنعانیزادگان به میدان فرستاد تا خطر اخراج مدافعش را کاهش دهد. شهریار مغانلو نیز در دقیقه ۶۷ جای سامان قدوس را گرفت و آخرین تعویض تیم در دقیقه ۹۲ با ورود علیرضا جهانبخش انجام شد. تغییراتی که نتوانست جریان مسابقه را تغییر دهد.البته اگر ایران از جام جهانی کنار برود، بدون شکست و با عملکردی قابل احترام از رقابتها خداحافظی خواهد کرد. تیمی که بازیهای تدارکاتی مطلوبی نداشت و حتی از شرایطی برابر با سایر رقبا نیز برخوردار نبود. اما این واقعیت، مانع نقد تصمیمهای فنی نمیشود.
شاید بزرگترین ایراد تیم ملی، احتیاط بیش از اندازه سرمربی تیم بود. ایران یکی از مسنترین تیمهای جام به شمار میرود و میتوان درباره دعوت نشدن برخی بازیکنان جوان نیز بحث کرد، اما حتی با همین ترکیب، تیم ملی میتوانست در دقایق پایانی مقابل بلژیک و مصر جسورتر بازی کند. میتوانست با چند تعویض شهامت خودش را نشان بدهد.
امیر قلعهنویی پس از بازی گفت: «شاید خدا با ما سر ناسازگاری دارد.» اما فوتبال فقط به شانس وابسته نیست. خدا فرصتهای زیادی در اختیار ایران گذاشت. اخراج بازیکن بلژیک و دقایقی مناسب با برتری عددی مقابل مصر. اما به نظر میرسید سرمربی تیم ملی آن طور که باید از این فرصتها استفاده نکرد.
ایران که امروز شانس صعودش را به نتیجه بازی کرواسی -غنا گره زده بود، با باخت 2 بر یک غنا امیدش کمرنگ شد و رسید به ازبکستانی که نتوانست از کنگو امتیاز بگیرد و 3 بر یک بازی را واگذار کرد. حالا شانس صعود ایران فقط در گروی بازی الجزایر - اتریش بود که نباید مساوی میشد و شد. بازی در کمال ناباوری 3-3 شد و الجزایر و اتریش هر دو با نتیجه تساوی صعود کردند! اگر تیم ملی در لحظههای سرنوشتساز، اندکی جسورتر بازی میکرد، شاید و شاید سرنوشتش در اختیار خودش بود و در گروه تقریبا آسانی که قرار گرفته بود، میتوانست به راحتی صعود کند اما با سه تساوی و کسب ۳ امتیاز از جام جهانی ۲۰۲۶ حذف شد. خداحافظ آقای قلعهنویی...
