کمبود روغن خوراکی بار دیگر به یکی از اصلیترین دغدغههای مردم تبدیل شده. قفسههای نیمهخالی، سهمیهبندی در فروشگاههای زنجیرهای و فروش مشروط در مغازهها، نشانههایی آشنا از بازاری ملتهب است. این در حالی است که وزارت جهاد کشاورزی با استناد به آمار رسمی، هرگونه کمبود را رد میکند و از افزایش بیش از ۷۰ درصدی واردات مواد اولیه و کفایت ذخایر سخن میگوید.
اما روایت بازار چیز دیگری است. کارخانهها از پایان ذخایر روغن خام و تعطیلی خطوط تولید میگویند، عمدهفروشان انگشت اتهام را به سمت گرانفروشی کارخانهها میگیرند و خردهفروشان مدعیاند کالایی برای عرضه دریافت نمیکنند. این تناقضها، رد پای یک کمبود مصنوعی را پررنگ میکند.
بررسیهای روزنامه «هفت صبح» نشان میدهد بخشی از واردات اعلامشده، هرگز وارد چرخه واقعی تولید نشده است؛ از حوالههای صوری و تأخیرهای مشکوک در ترخیص گرفته تا دپوی هدفمند برای فروش در زمان افزایش قیمت. تجربه سال گذشته نیز ثابت کرده این سناریو تازه نیست؛ کاهش عمدی عرضه، مقدمهای برای فشار روانی بر بازار و هموار کردن مسیر گرانی.
در چنین شرایطی، پرسش اصلی متوجه وزارت جهاد کشاورزی و دستگاههای ناظر است؛ نهادی که از یکسو با آمارهای رسمی، هرگونه کمبود را انکار میکند و از سوی دیگر، نسبت به شکاف عمیق میان این آمارها و واقعیت بازار پاسخ روشنی نمیدهد.