هفت صبح: 70 درصد زمینهای شهرکهای صنعتی واگذار شدهاند. اما تنها 36 درصد وارد چرخه تولید شدهاند. این یعنی بخش عظیمی از سرمایه ملی، در زمینهای خاکخورده و بلااستفاده شهرکهای صنعتی دفن شده است.
چه اتفاقی افتاده؟ فلسفه شهرکهای صنعتی وارونه شده است. زمین، از یک ابزار برای تولید، به کالایی برای دلالی تبدیل شده است. سوداگران به جای تولیدکنندگان، وارد شدهاند. زمین را میخرند، سالها حتی بیش از ۱۰ سال نگه میدارند و بدون یک ریال سرمایهگذاری در تولید، تنها با افزایش قیمت ملک، ثروت خود را چند برابر میکنند. قانون میگوید هرگونه خرید و فروش قبل از ساخت واحد تولیدی ممنوع است. اما در عمل، بازار سیاه با وکالتنامههای مبهم و قراردادهای صوری، داغ است.
مشکل فقط دلالان نیست. زیرساختهای نابسامان نیز تولید را به شکنجه تبدیل کرده است. قطعی آب و برق، نبود امکانات پایه، و گاهی گیرهای غیرمنتظره اداری، آخرین رمق تولیدکنندگان واقعی را هم میگیرد.
۲۳,۰۰۰ هکتار زمین شهرکها بایر رها شده و فقط ۵۸ هکتار خلع ید شدهاند! این آمار، فاجعه نظام نظارتی است. از هزاران هکتار زمین راکد، کمتر از سه دهم درصد پس گرفته شده است. این نه یک اشتباه، که یک سیاست ناکارآمد ساختاری است.
ظرفیت صنعتی کشور در این زمینهای خاکخورده، قفل شده است. قیمت زمین سر به فلک کشیده و تولیدکننده واقعی، دیگر توان ورود ندارد. حالا سوال اینجاست: آیا زمینهای شهرکهای صنعتی، گاوصندوق سوداگران باقی میماند، یا به زمین بازی تولیدکنندگان تبدیل خواهد شد؟ سرنوشت تولید و اشتغال نسل آینده، در گرو این انتخاب است. وزارت صنعت باید پاسخگو شود.