به گزارش هفت صبح ورزشی، در سالهای اخیر، شاهد بودهایم که بسیاری از بازیکنان فوتسال زنان، حتی در سطح ملی، مسیر خود را به سمت فوتبال تغییر دادهاند. دلایل این جابهجایی چندوجهی است:
محبوبیت و پوشش رسانهای: فوتبال زنان نسبت به فوتسال، توجه بیشتری از رسانهها و جامعه دریافت میکند و این باعث انگیزه بازیکنان برای تغییر رشته میشود.
شرایط مالی و امکانات: هرچند در زنان تفاوت دستمزدها بین فوتسال و فوتبال کمتر است، اما فوتبال فرصتهای بهتری برای قراردادهای رسمی و حمایت مالی دارد.
چشمانداز حرفهای: مسیر پیشرفت و حضور در لیگها و مسابقات بینالمللی در فوتبال زنان، اغلب روشنتر و جذابتر از فوتسال است.
سیاستهای مدیریتی: کمتوجهی و نبود برنامهریزی اصولی در فوتسال زنان، انگیزه بازیکنان را کاهش داده و آنها را به دنبال فرصتهای دیگر میکشاند.
مهارتهای مشترک: فوتسال با زمین کوچکتر و ریتم سریعتر، به بازیکنان کمک میکند تکنیک، کنترل توپ و تصمیمگیری سریع را در فوتبال هم به کار گیرند.
با این حال، مهاجرت همیشه موفقیتآمیز نیست و تفاوتهای بدنی و تاکتیکی میتواند چالشزا باشد. پیام اصلی این است که تا وقتی فوتسال زنان جایگاه شایسته و حمایت مالی مناسب نداشته باشد، بازیکنان همچنان به فوتبال مهاجرت خواهند کرد. سرمایهگذاری، برنامهریزی و توجه رسانهای میتواند انگیزه بازیکنان را برای ماندن و رشد فوتسال افزایش دهد.
