به گزارش هفت صبح، عبدالله موحد، قهرمان افسانهای کشتی آزاد ایران و ماندگارترین چهره این رشته در المپیک، در ۸۵ سالگی چشم از جهان فروبست. نام او همواره با غیرت، صلابت و عشقی سترگ به ایران گره خورده است.
او که متولد اسفند ۱۳۱۸ در بابلسر بود، کشتی را دیر و از ۱۷ سالگی آغاز کرد، اما استعداد و اراده خارقالعادهاش او را به اوج رساند . موحد در حالی که رقبای قدرتمندی چون غلامرضا تختی را پشت سر گذاشت، مسیر قهرمانی خود را آغاز کرد.
قله المپیک مکزیکوسیتی
اوج درخشش موحد به بازیهای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی بازمیگردد. او با اقتداری مثالزدنی، هفت پیروزی را کسب کرد تا طلای وزن ۷۰ کیلوگرم را برای ایران به ارمغان آورد . این مدال طلا، ثمره یک دوره تسلط مطلق بود؛ جایی که او بین سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ در تمام مسابقات رسمی قهرمان شد و پنج مدال طلای جهان را نیز به دست آورد.
قهرمانی فراتر از تشک
اگرچه ناکامی در المپیک توکیو و مصدومیت در مونیخ بخشی از کارنامه اوست، اما آنچه موحد را به اسطورهای بیبدیل تبدیل کرد، غیرت مثالزدنیاش بود.
او پس از مهاجرت به آمریکا، هرگز تن به مربیگری برای کشتیگیران این کشور نداد. موحد صراحتاً اعلام کرد که فنونش را به کسی نمیآموزد که ممکن است روزی مقابل پرچم ایران بایستد. این تصمیم، یادآور دوران محرومیتش از کشتی برای نبوسیدن دست آخرین شاه ایران است؛ حرکتی که او را تبدیل به نمادی از مقاومت و استقلالطلبی کرد.
عبدالله موحد اسطورهای بود که هرگز تسلیم نشد. نام او برای همیشه در تاریخ ورزش ایران زنده است. روحش شاد.
