ناصر ممدوح: سال ۴۰، وارد دوبله شدم. داستان هم این گونه بود که در ۱۳ سالگی برای اولین بار به سینما رفتم و با دیدن تصاویر متحرک روی پرده هیجان زده شدم. رفته رفته در کنار درس و بقیه مسائل جذب سینما شدم طوری که همه فکر من رو مشغول کرده بود و با خودم میگفتم من هم میتونم در سینمای کشورم نقشی داشته باشم. وقتی جذب سینما شدم و فهمیدم میتوانم نقشی در این سینما داشته باشم، به عنوان راه کاری بودم که بتوانم خودم را نشان بدهم و فکر کردم باید فیلمنامه بنویسم. چیزی نوشتم که خوب هم بود به نام «نه من مثل یک بیگانه». موزه سینمای ایران / ۲۶ بهمن
مهران مدیری: «گوزنها» را خیلی دوست دارم. در دوازده سالگی برای اولین بار آن را دیدم و تا امروز ۲۵ بار دیدمش! من خیلی دیالوگهای کیمیایی را دوست دارم. دیالوگهایش مثل علی حاتمی مختص خودشه. هزار بار قرار بود با کیمیایی کار کنم. سر «ضیافت» آقای کیمیایی من را صدا کرد من قرار بود نقش اصلی را بازی کنم. تست گریم و لباس رفتیم اما ممنوع الکار بودم. از ارشاد آمدند گفتند امکان ندارد بگذاریم این بازی کند و جلوی پروژه را میگیرم و من پر از غم رفتم.سال بعد «سلطان» باز همین اتفاق تکرار شد. و بعدها برای «متروپل» و «جرم» هم صحبت کردیم که نشد. کافه آپارات/۲۳ بهمن
کاظم هژیر آزاد: من سالها تئاتر، سینما و تلویزیون کار کردم و فقط این را میدانم که کارگردانها، نویسندگان و بازیگران خوبی داریم که جایشان در جامجمِ صدا و سیما خالی است. باید این سرمایهها که سالها تلویزیون برای آنها و آنها برای تلویزیون زحمت کشیدهاند دوباره برگردند و به کار گرفته شوند. چرا باید ترکیه کارهایش را صادر کند؛ زمانی که ما کارهایی میساختیم ترکیه کجا بود و حتی نمیتوانستند دوربین دست بگیرند. تلویزیون باید برای همه اقشار و ذائقهها برنامه و سریال و کار نمایشی داشته باشد. شاید گروهی به دنبال تلهتئاتر و گروهی هم مشتاقِ استندآپ کمدیاند. من فکر میکنم تلویزیون باید به همه ذائقهها توجه کند. تسنیم/ ۲۶ بهمن
پگاه آهنگرانی : «دختری با کفشهای کتانی» یک شروع رویایی برای کسی است که وارد سینما میشود که کلش را یک کاراکتر دختر پیش میبرد. آن فیلم تبدیل شد به شمایل من و بعدش آن مدل نقشها و دختران طغیانگر در سینما باب شد و به خود من هم تا مدتها نقش دختر طغیانگر پیشنهاد میشد.من فیلم زیاد بازی کردم، اما مثل بازیگران حرفهای تکنیک و متدی ندارم و حتی بلد نیستم بگویم چطور به نقش نزدیک میشوم. چون خیلی حسی و غریزی این کار را میکنم. هرچند بعد این همه سال میتوانم از تکنیک برای ساخت چیزی که میخواهم کمک بگیرم.کار به عنوان کارگردان برایم لذتبخشتر است. برنامه مولن روژ / ۲۴ بهمن
رزیتا غفاری : شبکههای خصوصی و نمایش خانگی از تولیدات صداوسیما پیشی گرفتند؛ چرا این اتفاق افتاده؟ من فکر میکنم به خاطر ممیزیهای بیش از حد صداوسیماست .از همان ابتدا از تصویب فیلمنامه تا تعیین کارگردان و تهیه کننده، همه اینها دست به دست هم میدهد تا اینکه ما نتوانیم تولیداتی داشته باشیم که بتواند با تولیدات شبکه خانگی رقابت کند . اگر از بودجه در راه درست استفاده شود، میتوانیم شاهد تولیدات بهتری از صداوسیما باشیم. «فرشتگان بی بال» که درباره کرونا است، در ابتدای همه گیری ساخته شد و ما با همان حس و حال جلوی دوربین میرفتیم و فضا خیلی برایمان متفاوت بود.
ایسنا/ ۲۵ بهمن
