نگاهی به پنج فیلم پُرآوازه و عمدتاً پُرتحسین سال ۲۰۲۵ :
۵. Warfare
الکس گارلند، ذهن پرسشگر و آفرینندهی آثاری مانند «فرا ماشین» و «نابودی»، با فیلم پیشین خود، «جنگ داخلی» (۲۰۲۴)، نشان داد که چگونه میتوان از پوشش ژانر برای کندوکاوی فراتر از هیجانهای سطحی بهره برد. آن فیلم، با وجود تمام بحثبرانگیزیاش، اثری بود که مخاطب را به تأمل در باب شکافهای اجتماعی، نقش رسانه و ماهیت قدرت فرامیخواند. بنابراین، انتظار میرفت پروژهی بعدی او، «Warfare»، که بر اساس تجربیات واقعی ری مِندوزا، تکاور سابق نیروی دریایی آمریکا، شکل گرفته، رویکردی مشابه، یعنی رویکردی تحلیلمحور و چندلایه، به مقوله جنگ داشته باشد. متأسفانه، حاصل کار، تقلیلِ پیچیدگیهای تراژیک درگیری مسلحانه به یک بیانیه واحد و یکسونگرانه است.
۴. The Fantastic Four: First Steps
فضاسازی رتروفوتوریستی، بدون شک جذاب و خوشساخت است و بازیگران (به ویژه در نقش آقای فانتاستیک و زن نامرئی) عملکردی مناسب ارائه میدهند. مشکل اصلی در طراحی و پرداخت شرور نهفته است. گالاکتوس، به عنوان یکی از اسطورهایترین و عظیمترین شروران کمیکبوک، در اینجا به هیولایی بیچهره و فاقد هرگونه حضور ترسناک یا حاکمیتی بدل شده که بیشتر شبیه به یک پدیدهی آبوهوایی خطرناک است تا یک وجود کیهانی هوشمند. اثرات بصری مرتبط با او، در مقایسه با استانداردهای کنونی، غیرقابل قبول و بیروح به نظر میرسند.
۳. Lilo & Stitch
بازسازی لایو-اکشن «لیلو و استیچ» را باید فراتر از یک فیلم، به عنوان نماد بارز بحران ایدهپردازی در استودیوی دیزنی تحلیل کرد. این فیلم، با وجود کسب درآمد گیشهای چشمگیر، از نظر هنری و حتی سرگرمکنندگی، نمونهی تمامعیار یک فرآیند ساختاری نادرست است. مشکل اصلی، نه در وفاداری یا تغییرات داستانی، که در اصل فلسفهی وجودی چنین پروژههایی است. این بازسازیها، با انگیزهی استفاده از محبوبیت نوستالژیک و کاهش ریسک مالی متولد میشوند، اما به ندرت دلیلی هنری برای وجود خود ارائه میدهند.
۲. Sinners
رایان کوگلر و مایکل بی. جردن، با همکاریهای پیشین خود («کرید»، «پلنگ سیاه») ثابت کردهاند که ترکیب منحصربهفردی از استعداد روایی، گرما و انرژی سینمایی هستند. «گناهکاران»، با موسیقی حماسی لودویگ گورانسون و تصویربرداری درخشان اتوم دورالد آرکاپاو که دههی ۱۹۳۰ آمریکا را با ابهتی تقریباً اسطورهای به تصویر میکشد، بیتردید بلندپروازانهترین پروژهی این دو تا به امروز است. مایکل بی. جردن در ایفای نقش دو برادر دوقلو، بازیگری خود را به سطح جدیدی ارتقا میدهد و تمایز فیزیکی و احساسی دو شخصیت را با مهارتی ستودنی نشان میدهد. با این همه، این شکوه بصری، گاه پوستهای است برای پوشاندن هستهای روایی که از پیچیدگی و عمق لازم برخوردار نیست.
۱. KPop Demon Hunters
در روزگاری که اصالت ایده به کالایی نایاب در سینمای جریان اصلی بدل شده، ظهور فیلمی مانند «KPop Demon Hunters» به خودی خود رویدادی قابل تحسین است. تلفیق اسطورهشناسی کره با صحنههای رقص و آواز پُرهزینه کیپاپ و ژانر مبارزه با اهریمن، جرئتی است که سزاوار تقدیر است. موسیقی فیلم بیتردید گیرا و تولید آن فاخر است. اما اینجا نیز با پدیدهای مشابه مواجهیم: ایدهای درخشان که در مرحله اجرا به صورت نیمهتمام و شتابزده ارائه شده است.
