در گفت‌وگوی مسعود فروتن درباره بهروز رضوی، به ویژگی منحصربه‌فرد صدای او در میان گویندگان رادیو و تلویزیون پرداخته شده است. فروتن بر این نکته تاکید می‌کند که صدای رضوی قابل تقلید نبود و هویت مستقلی داشت که بلافاصله برای مخاطب قابل تشخیص بود. او معتقد است ارزش کار رضوی صرفاا در خوش‌آوایی صدا خلاصه نمی‌شد و دانش عمیق ادبی او از شعر کلاسیک تا شعر معاصر، باعث می‌شد واژه‌ها را با درک و بار معنایی درست به مخاطب منتقل کند؛ ویژگی‌ای که او را به گوینده‌ای اثرگذار و متمایز تبدیل کرده بود.