این گفت‌وگو سفری است از صفحات گرامافون خانه‌ای قدیمی تا نت‌هایی که هنوز روی کاغذ مانده‌اند. شاهین فرهت با زبانی صمیمی از نخستین مواجهه‌اش با موسیقی ایرانی، کشف بتهوون در کودکی و پیوند عاطفی موسیقی با زندگی شخصی‌اش می‌گوید. در کنار این خاطرات، نگاه انتقادی او به وضعیت امروز موسیقی ایرانی، جای خالی تربیت شنیداری و ضرورت بازنگری در نظام آموزشی مطرح می‌شود؛ دغدغه‌هایی که این گفت‌وگو را فراتر از یک مصاحبه معمولی می‌برد.