هفتصبح | میگویند صلح اگر از راه برسد، پیش از آنکه روی کاغذ امضا شود، در دل آدمها جوانه میزند. اگرچه عبارتی به نام «آتشبس دو هفتهای» میان ایران و کشورهای متخاصم مطرح شده اما دلها هنوز مشغول حسابوکتاب فردا هستند و ذهن جامعه در حال سنجیدن فاصله میان امید و احتیاط است. آتشبس صلح نیست، مکثی است برای نفس تازه کردن. همان لحظهای که در میانه دویدن، دست روی زانو میگذاری و افق را نگاه میکنی تا بفهمی مسیر پیش رو چقدر باقی مانده است. شاید بزرگترین واقعیت همین باشد که آتشبس میتواند فرصتی برای تثبیت دستاوردها و بازآرایی توان ملی باشد.
در روزهایی که پشت سر گذاشتیم، ملت ایران ایستادگی را از شعار به متن زندگی روزمره آورد. جامعهای که زیر فشار، اضطراب و سیل اخبار و شایعهها ایستاد و فرو نریخت، نشان داد ستونهای همبستگی هنوز پابرجا هستند. اکنون مهمترین وظیفه ملت و حاکمیت حفظ این انسجام و مراقبت از سرمایهای است که در سختترین روزها شکل گرفته است.
امنیت روانی جامعه با امضای هیچ توافقی تضمین نمیشود و این مردماند که با آرامش، مسئولیتپذیری و حمایت از دیپلماسی عزتمند کشور آن را میسازند، دیپلماسی که همزمان باید با هوشیاری نسبت به بدعهدی و فریب احتمالی طرف مقابل همراه باشد. چرا که تجربه آموخته است خوشبینی بدون مراقبت، سادهلوحی است.
واقعبینی یعنی در کنار احتیاط باید فرصتها را هم دید. اگر توقف حملات تداوم یابد و مسیر مذاکرات پیش برود، باید برای بازگشایی مسیرها، ثبات بازارها و بازسازی زندگی روزمره آماده شد، چرا که جامعه خسته است، خانوادهها زیر بار اضطراب خم شدهاند، جانبازان و آسیبدیدگان همچنان در صف رسیدگیاند و بسیاری از شهروندان با فشار روانی دستوپنجه نرم میکنند. جنگ فقط در خط مقدم رخ نمیدهد، جنگ در ذهن آدمها هم ادامه دارد و درست در همین نقطه است که مسئولیت ملی «رسیدگی، ترمیم و همدلی» معنا پیدا میکند.
در جنگ رمضان نقش رسانههای داخلی کمنظیر بود. اصحاب رسانه نشان دادند که روایت، خود یک سنگر است. مجموعه رسانهای هفتصبح نیز در این روزها بیوقفه ایستاد و شب و روز با پوشش کامل خبری و ویدیویی وقایع، کوشید تصویر جنگ و تبعات انسانی آن را برای مخاطباناش مخابره کند. استقبال کمنظیر مخاطبان و پیامهایشان به مجموعه، برای اینجانب و همکارانم چیزی شبیه آغوش گرم یک ملت بود، نشانهای که میگفت این مسیر دیده و شنیده میشود و باید با قدرت بیشتری ادامه پیدا کند.
ما آمادهایم با انگیزهای مضاعف این راه را ادامه دهیم، کنار کشورمان بایستیم، بنویسیم و روایت کنیم. آتشبس آغاز یک فرصت است، فرصتی برای نفس کشیدن، ترمیم کردن و آماده ماندن؛ نه سادهلوحی و ناامیدی.
جانفدای ایران.
