هفته آینده از جزیره تانگاشیما جعبهای به طول ۶ سانتیمتر، عرض ۳ سانتیمتر و ارتفاع ۳ سانتیمتر بهعنوان مینیاتور آسانسور فضایی بین دو مینی ماهواره که کابل ۱۰ متری دارند، فرستاده و بالا و پایین خواهد شد.
اگر این آزمایش موفقیتآمیز شود، اولین آسانسور فضایی واقعی (البته در ابعاد کوچک) تائید خواهد شد و راه را برای ساخت مدل واقعی هموار خواهد کرد.
دوربین نصبشده روی ماهواره حرکات و جابجایی آسانسور را رصد کرده و برای زمینیها ارسال میکند.
ایده آسانسور فضایی در سال ۱۹۸۵ توسط دانشمند روس، کنستانتین تسیولکوفسکی پس از دیدن برج ایفل در پاریس مطرح شد و سپس توسط آرتور کلارک داستانپردازی شد.
کمپانی ژاپنی اوبایاشی، همکار پروژه دانشگاه شیزوکا، راههای مختلف ارسال توریست به فضا تا سال ۲۰۵۰ را موردبررسی قرار داده است. این کمپانی گفته است با استفاده از فناوری کربن نانوتیوب که ۲۰ برابر قویتر از استیل است میخواهد کابل مخصوص آسانسور را تا ارتفاع ۶۰ هزار مایلی (ارتفاع ۹۶ هزار کیلومتری از سطح زمین) بسازد.
سال ۲۰۱۴ این نقشه مطرح شد و کمپانی اعلام کرد ۲۰ سال طول میکشد تا چنین آسانسوری بسازد تا توریستها در ایستگاه فضایی جدید رفتوآمد کنند.
در فاز اول ۳۰ مسافر فضایی با سرعت ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت تا ارتفاع ۳۶ هزار کیلومتری از سطح زمین مستقر خواهند شد.
منبع: خبرآنلاین
