به گزارش هفت صبح، با افزایش پذیرش ارزهای دیجیتال، شرکتهای سهامی عام بیشتری در حال افزودن بیتکوین و سایر رمزارزها به ترازنامه خود هستند. اما این استراتژی یک شمشیر دولبه است: در حالی که برای برخی یک «راه نجات» و ابزاری هوشمندانه برای مدیریت سرمایه محسوب میشود، برای برخی دیگر میتواند «آخرین راه فرار» و قماری پرریسک باشد که آینده شرکت را به خطر میاندازد.
جنبه روشن: کریپتو به عنوان یک راه نجات استراتژیک
برای شرکتهای سالم و آیندهنگر، داشتن خزانه رمزارزی میتواند مزایای استراتژیک متعددی داشته باشد. استراتژی، به عنوان پیشگام این رویکرد، بیتکوین را به عنوان یک سپر دفاعی بلندمدت در برابر تورم و کاهش ارزش پول فیات تلقی میکند. این شرکتها دارایی دیجیتال را نه برای سود کوتاهمدت، بلکه برای حفظ ارزش در بلندمدت نگهداری میکنند.
علاوه بر این، خزانه رمزارزی میتواند به یک ابزار فعال برای مدیریت سرمایه تبدیل شود. همانطور که در نمونه اخیر شرکت شارپلینک مشاهده شد، میتوان از این داراییها به عنوان پشتوانهای برای اجرای برنامههای عظیمی مانند بازخرید سهام استفاده کرد تا ارزش مستقیمی به سهامداران بازگردانده شود. این رویکرد، رمزارز را از یک دارایی ایستا به یک جزء پویا و کارآمد در ساختار مالی شرکت تبدیل میکند.
جنبه تاریک: قمار آخرین لحظه
در مقابل، این نگرانی وجود دارد که برخی شرکتهای در حال ورشکستگی یا با مدلهای کسبوکار شکستخورده، به خرید رمزارز به عنوان آخرین راه حل برای نجات خود روی آورند. در این سناریو، هدف اصلی، نه یک استراتژی مالی بلندمدت، بلکه ایجاد هیجان و پامپ کوتاهمدت قیمت سهام شرکت است.
این رویکرد بسیار خطرناک است. نوسانات شدید بازار کریپتو میتواند به همان سرعتی که ارزش یک خزانه را افزایش میدهد، آن را نابود کند. یک افت ناگهانی در قیمت بیتکوین میتواند یک شرکت متزلزل را به ورطه ورشکستگی کامل بکشاند و باعث واکنش شدید سهامدارانی شود که برای چنین ریسک بزرگی آماده نبودند.
