روزنامه هفت صبح| یک: به نظرم بین حمید فرخنژاد با مثلا مانی حقیقی و یا ترانه علیدوستی و شهاب حسینی (جدا از درستی و غلط بودن احتمالی نظرشان) تفاوت و تمایز فاحشی وجود دارد. حرکت فرخنژاد نوعی زرنگی زشت محسوب میشود که موجب شده یک موسسه بخش خصوصی که چند ده میلیارد تومان در ساخت یک سریال شبکه نمایش خانگی سرمایهگذاری کرده به دردسر بیفتد.
در واقع فرخنژاد بهای کنش مثلا انقلابی خودرا متوجه بخش خصوصی کرده است. اجازه بدهید اسم این حرکت را زرنگ بازی بگذاریم. این که پول خودت را بگیری و بعد دست سازندگان سریال را در پوست گردو بگذاری و بعد در هیبت تئوریسین انقلابی و شورشی ظاهر شوی. یعنی نه تنها بهایی ندادی که موجب خسارت به آدمهایی شدهای که اصلا در این میدان نبودهاند. کاری به عقاید آقای فرخ نژاد نداریم که به عنوان یک بازیگر سینمای تجاری حالا خیلی هم عمیق و مهم نیستند اما حرکت ایشان در یک کلام زننده بود. رندی هم آدابی دارد.
دو: فیلم خانواده فبلمن داستان زندگی خود اسپیلبرگ است. با تمام جزئیات. شرح دلبستگیاش به سینما و فیلمسازی از بدو تولد. فیلم آغازی سست و بی رمق دارد با نوعی نگاه کودکانه اما به تدریج وارد پیچ و تابهای عاطفی عجیبی میشود و دوربین 8 میلیمتری پسرک او را به یک کشف خانوادگی میکشاند که در نهایت منجر به از هم پاشیدن خانواده او میشود.
فیلم یکی دو فصل نفسگیر دارد اما در نهایت طبع احساساتی و نه چندان عمیق اسپیلبرگ او را به وادی سانتیمانتالیزم نصفه و نیمه میکشاند که با کلوزآپ چشمان گریان و نگاه مهربان پدر آقای اسپیلبرگ تمام ميشود. هرچند یک تصویر استثنایی از ملاقات اسپیلبرگ جوان با جان فورد در انتهای فیلم همه این مشکلات را از یاد میبرد. همین مضمون را جیمز گری در فیلم زمان آرماگدون به کار میگیرد و هرچند آن سکانسهای برانگیزاننده اسپیلبرگ را ندارد اما میتواند تصویری یک دست و واقعگرایانهتر از زندگی دوران کودکی خود به نمایش بگذارد.
مقایسه این دو فیلم میتواند یک مطالعه جالب براي سینمادوستان باشد چون هردو برگرفته از خاطرات کودکی دو فیلمساز هستند. بههرحال تا این جای سال 2022، فیلمهای جرمهای آینده ساخته کراننبرگ، زمان آرماگدون ساخته جیمز گری، خانواده فبلمن ساخته اسپیلبرگ، افتر سان ساخته خانم شارلوت ولز، تصمیم برای رفتن ساخته پارک چان ووک، تار ساخته تاد فیلد، مرده برای یک دلار ساخته والتر هیل، ستارهها سرظهر ساخته خانم کلر دنی و مثلث غم ساخته هوگو اوستلاند بهترین و مهمترین فیلمهای سال بودهاند.
