«شیردل قراره بیاد پیش خودم بزرگ بشه و هواشو داشته باشیم» این بخشی از جملاتی است که علی زندوکیلی رو به دوربین میگوید. این ویدئو، موج بزرگی از انتقادات را طی یکی دو روز اخیر در پی داشته است. برخی به اسارت حیوان بینوا توسط این هنرمند تاختهاند و برخی دیگر رفتار چهرهها و خودنماییها و خودخواهی آنها را مورد عنایت قرار دادهاند. هر چند درپی موج انتقادها، علی زندوکیلی اعلام کرد قرار نبوده از این تولهشیر یک حیوان خانگی بسازد و فقط قصدش ابراز علاقه بوده، اما یک بحث قدیمی دوباره داغ شده و بار دیگر این سوال مطرح میشود که نگهداری از حیوانات غیراهلی به عنوان حیوان خانگی و اهلی کردن آنها از چه نیازی نشات میگیرد و چه تبعاتی دارد، بهخصوص وقتی چهرهها این کار را میکنند؟
مهران مدیری در خانهاش یک مار پیتون تقریبا دو متری دارد یا نفیسه روشن، روزش را با درآغوش گرفتن یک ایگوآنا آغاز میکند اما خیلی سال قبل از اینکه نگهداری از حیوانات خانگی به اندازه امروز باب شود و مثلا از اندوه بیاندازه هانیه توسلی برای گربهاش حیرت کنیم، آدری هیپبورن، بازیگر دوره کلاسیک سینمای آمریکا در خانهاش یک آهو داشت. سالوادور دالی، نقاش سوررئالیست از یک پلنگ و مورچهخوار نگهداری میکرد و دیگر بازیگران و هنرمندانی بودهاند که با حیوانات خانگی عجیب و نامتعارفشان مورد توجه قرار میگرفتند. حالا و تقریبا از یک دهه پیش، همین روش را سلبریتیهای ایرانی در پیش گرفته و دست گذاشتهاند روی حیواناتی که زیستگاهشان هر جایی میتواند باشد جز در کنار انسانها.
