دیوار مهربانی، از یک جمله ساده شروع شد. جمله‌ای که خیلی زود از روی دیوارهای شهر، راهش را به حافظه جمعی مردم باز کرد: نیاز نداری بگذار، نیاز داری بردار. پاییز و زمستان سال ۱۳۹۴ بود. روزهایی که هم سرما زودتر از همیشه رسیده بود و هم فشار اقتصادی، سفره خیلی از خانواده‌ها را کوچک‌تر کرده بود. در بعضی محله‌های مشهد، تهران و چند شهر دیگر، مردم بدون فراخوان رسمی و بی‌نیاز از نهادهای بزرگ، چند میخ ساده به دیوار کوچه زدند، چند چوب‌رخت آویزان کردند و لباس‌های تمیز اما بی‌استفاده‌شان را همان‌جا گذاشتند تا هرکس نیاز دارد، بی‌واسطه بردارد. اما نسخه دوم مهربانی فقط به پیاده‌روها و پیشخان دکان‌ها محدود نماند. انگار آدم‌ها دلشان می‌خواست کمک‌هایشان هدفمندتر، بی‌سروصدا و سریع‌تر از همیشه به مقصد برسد. برای همین، گروه‌ها و اپلیکیشن‌هایی سر برآوردند که حالا حکم دیوارهای مهربانی دیجیتال را پیدا کرده‌اند. سجاد بهرامی_ جامعه‌شناس در این زمینه می گوید: تفاوت دیوار مهربانی با خیریه‌های سنتی، صرفاً در شکل اجرا نیست، بلکه در نوع رابطه اجتماعی نهفته در آن است. در ساختار خیریه‌های رسمی، رابطه معمولاً عمودی است. فرآیند ثبت، بررسی و تأیید وجود دارد و کمک‌گیرنده در موقعیتی قرار می‌گیرد که گاه با کاهش عزت نفس همراه است. اما در دیوار مهربانی این رابطه افقی می‌شود. نه کمک‌کننده دیده می‌شود و نه دریافت‌کننده، و همین ناشناسی، فشار اجتماعی را کاهش می‌دهد. این رویه نشان می‌دهد که حتی در شرایط بحران اقتصادی، لایه‌ای از اعتماد اجتماعی همچنان فعال باقی مانده است.