هفت صبح| صبح جمعه، قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا حال‌وهوایی متفاوت داشت. جمعی از هنرمندان، دوستان و دوستداران موسیقی گرد آمده بودند تا پیکر حمید هیراد را بدرقه کنند؛ خواننده‌ای که سال‌های کوتاه فعالیتش با صدایی خاص و ترانه‌هایی پرطرفدار در حافظه مخاطبان ثبت شد. در میان چهره‌های حاضر، نام‌هایی از نسل‌های مختلف موسیقی و هنر دیده می‌شد؛ از خوانندگان پاپ گرفته تا مدیران فرهنگی و دوستان نزدیک او که برای وداع با این هنرمند جوان به آنجا آمده بودند.
فضای مراسم، آمیزه‌ای از اندوه و خاطره بود. قطعاتی از آثار هیراد در محوطه پخش می‌شد و بسیاری از حاضران با برخی از ترانه‌ها زمزمه می‌کردند؛ لحظه‌هایی که نشان می‌داد صدای او هنوز در ذهن مخاطبان جاری است. در میان این لحظات، قطعه‌ای تازه از این خواننده نیز برای نخستین بار شنیده شد؛ اثری که مانند پیامی از گذشته در میان جمعیت طنین انداخت و حال‌وهوای مراسم را عاطفی‌تر کرد. دوستان و همکارانش نیز از خاطرات و ویژگی‌های شخصیتی او گفتند.
حسین رفیعی، مجری و بازیگر که از دوستان نزدیک هیراد بود، با اشاره به روزهای دشوار بیماری او یادآور شد که مهم‌ترین ویژگی این خواننده لبخندی بود که همیشه بر چهره داشت. او گفت امید به زندگی در رفتار هیراد حضوری پررنگ داشت و همین روحیه برای اطرافیانش الهام‌بخش بود. حامد همایون نیز از نجابت و احترام هیراد به پیشکسوتان موسیقی سخن گفت؛ ویژگی‌هایی که به گفته او در میان همکاران کمتر دیده می‌شود.
در میان سخنان هنرمندان، مصطفی راغب که همکاری‌های مشترکی با هیراد داشت، با تأثری آشکار از خاطرات کنسرت‌ها و برنامه‌های مشترکشان یاد کرد و گفت هنوز برایش باور این جدایی دشوار است. او در پایان مراسم قطعه «ای بی‌خبر» از آثار هیراد را اجرا کرد و حاضران نیز با او همخوانی کردند؛ لحظه‌ای که جمعیت با صدای بلند همراه شد و فضای مراسم را به نوعی بدرقه موسیقایی تبدیل کرد.
در سخنان دیگر دوستانش نیز یک نکته مشترک شنیده می‌شد: تلاش و انرژی او برای حضور روی صحنه، حتی در سال‌هایی که بیماری بخشی از زندگی روزانه‌اش شده بود. برخی از خوانندگان حاضر گفتند هیراد با وجود شرایط جسمی دشوار، همچنان با شوق روی صحنه می‌رفت و برای اجرای برنامه تلاش می‌کرد؛ گویی مهم‌ترین انگیزه‌اش دیدن شادی مخاطبان بود. در پایان این آیین، پیکر این خواننده در کنار مزار اکبر گلپایگانی در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد. سکوتی که پس از پایان مراسم بر فضا نشست، برای بسیاری از حاضران یادآور این حقیقت بود که صدای یک هنرمند ممکن است خاموش شود، اما ترانه‌هایی که در خاطره مخاطبان جا گرفته‌اند همچنان به زندگی خود ادامه می‌دهند.
اندوهی آرام در دل روزهای پرآشوب
در روزهایی که آسمان شهرها با صدای جنگنده‌ها و پدافندها سنگین شده و زندگی مردم زیر سایه خبرهای تلخ جنگ ادامه دارد، خبر دیگری نیز در فضای فرهنگی ایران پیچید؛ خبری که رنگی از اندوه آرام داشت. صبح پنجشنبه ۲۱ اسفندماه، حمید هیراد، خواننده جوان موسیقی پاپ ایران، پس از چند سال دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری در تهران درگذشت؛ صدایی که سال‌ها میان ترانه‌های عاشقانه و حال‌وهوای عرفانی شنیده می‌شد، خاموش شد.
مرگ او در میانه روزهایی رخ داد که جامعه با اضطراب و التهاب روبه‌رو است؛ گویی موسیقی نیز سهم خود را از این روزهای دشوار گرفت. برای بسیاری از دوستداران موسیقی، خبر درگذشت هیراد یادآور سال‌هایی بود که صدای او از رادیو، شبکه‌های اجتماعی و سالن‌های کنسرت شنیده می‌شد؛ صدایی که از دل شمال ایران برخاست و راه خود را در موسیقی پاپ پیدا کرد.
از روستایی در گیلان تا صحنه موسیقی کشور
حمید حسین‌زاده، که با نام هنری حمید هیراد شناخته می‌شد، در نخستین روزهای بهمن ۱۳۷۰ در روستای ملک‌میان چابکسر در استان گیلان به دنیا آمد. فضای طبیعت‌زده شمال و فرهنگ موسیقایی آن منطقه، خیلی زود در روحیه او اثر گذاشت. روایت‌هایی از دوران کودکی‌اش می‌گویند که موسیقی برای او سرگرمی ساده نبود؛ نوعی کشف و جست‌وجو بود که از سال‌های ابتدایی زندگی آغاز شد.
او در نوجوانی به سراغ سازهای کوبه‌ای رفت و با دف و تنبک آشنا شد. در همان سال‌ها به ادبیات فارسی علاقه پیدا کرد و زمزمه‌کردن شعرها و نوشتن ترانه، بخشی از زندگی روزانه‌اش شد. همین پیوند میان موسیقی و ادبیات، بعدها در آثارش نیز دیده شد؛ ترانه‌هایی که گاه ردپایی از شعر کلاسیک و فضای عرفانی داشتند.
هیراد در دوره‌ای به گروه موسیقی «داروگ» پیوست و تجربه فعالیت گروهی را پشت سر گذاشت. این تجربه برای او فرصتی شد تا با فضای حرفه‌ای موسیقی آشنا شود و مسیر تازه‌ای برای آینده خود ترسیم کند. اندکی بعد همکاری با یک شرکت موسیقی، نقطه عطفی در مسیر هنری‌اش شد؛ جایی که نخستین آثار رسمی‌اش شکل گرفت.
صدایی که در میان پاپ و سنتی حرکت می‌کرد
سال ۱۳۹۵ برای هیراد سالی تعیین‌کننده بود. قطعه «بی‌تاب» که با همکاری گروه پازل‌بند منتشر شد، نام او را وارد فضای جدی موسیقی پاپ کرد. استقبال مخاطبان از این قطعه باعث شد تا او با انگیزه بیشتری به تولید آثار مستقل فکر کند. چند ماه بعد قطعه «مستم کن» منتشر شد؛ اثری که در شبکه‌های اجتماعی و میان مخاطبان جوان با استقبال گسترده روبه‌رو شد و مسیر شهرت او را سرعت بخشید.
پس از آن نیز مجموعه‌ای از ترانه‌ها منتشر کرد که برخی از آنها به سرعت در میان شنوندگان دست‌به‌دست شد. در میان آثار او، قطعه «شوخیه مگه» به نوعی نقطه اوج محبوبیتش به شمار می‌رفت؛ ترانه‌ای که به گفته خودش موج تازه‌ای از مخاطبان را به سوی آثارش آورد. صدای هیراد در این قطعات ترکیبی از حال‌وهوای پاپ معاصر و اشاره‌هایی به موسیقی سنتی داشت. استفاده از مضامین عاشقانه و گاه الهام گرفتن از اشعار کلاسیک فارسی، به آثار او رنگی متفاوت می‌داد.
سال‌های بیماری؛ مبارزه‌ای آرام و طولانی
با وجود موفقیت‌های موسیقایی، زندگی هیراد در سال‌های بعد با دشواری بزرگی روبه‌رو شد. در سال ۱۳۹۸ خبر ابتلای او به سرطان خون منتشر شد؛ خبری که بسیاری از طرفدارانش را شوکه کرد. او مدتی بعد در یک برنامه تلویزیونی درباره این بیماری سخن گفت و تأیید کرد که مدتی است با آن درگیر است. از آن زمان به بعد حضور او در صحنه موسیقی کم‌رنگ‌تر شد.
کنسرت‌ها محدودتر شد و انتشار آثار تازه با فاصله بیشتری صورت گرفت. با این حال، نام او همچنان در میان مخاطبان موسیقی شنیده می‌شد و ترانه‌هایش در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌گشت. در سال‌های اخیر نیز گهگاه خبرهایی از وضعیت جسمانی او منتشر می‌شد؛ خبرهایی که گاهی امیدبخش و گاهی نگران‌کننده بودند. سرانجام صبح پنجشنبه ۲۱ اسفند، این مبارزه چندساله به پایان رسید و خبر درگذشت او از سوی خانواده و شرکت موسیقی همکارش اعلام شد.
صدایی که در حافظه موسیقی پاپ باقی می‌ماند
حمید هیراد از آن خوانندگانی بود که مسیرش از دل فضای بومی آغاز شد و به جریان اصلی موسیقی پاپ رسید. شاید راز محبوبیت او در همین ترکیب نهفته بود؛ پیوند میان حال‌وهوای موسیقی سنتی، شعر فارسی و زبان ساده پاپ معاصر. مرگ او در سی‌وچندسالگی، یادآور سرنوشت هنرمندانی است که در میانه راه از صحنه کنار می‌روند؛ هنرمندانی که بخشی از خاطره یک نسل را ساخته‌اند.
برای بسیاری از مخاطبان، صدای هیراد با ترانه‌هایی گره خورده که در لحظه‌های عاشقانه یا تنهایی شنیده شده‌اند. حالا در روزهایی که کشور درگیر خبرهای سنگین جنگ است، خاموشی این صدا نیز به اندوه‌های این روزها افزوده است؛ صدایی که زمانی با زمزمه شعرهای عاشقانه در گوش مخاطبان می‌پیچید و حالا جای خود را به سکوتی طولانی داده است. شاید همین سکوت، یادآور این حقیقت باشد که موسیقی، حتی پس از خاموشی خواننده، در حافظه شنوندگان ادامه پیدا می‌کند.
